Via Bibi Kosovka uit Slowakije werden enkele contacten gelegd met haar literair netwerk in Oost-Europa. Het leidde tot een artikel in het blad Znacite (Bulgarije), waarin over mij en mijn gedichten werd geschreven. Het artikel was in het Bulgaars, in het Cyrillisch schrift. Ik kan er zelf niets van lezen.
Kort daarna kwam ik in contact met het Roemeense literaire blad ‘Orizont Literar Contemporan’. Mijn gedichten werden in het Nederlands en Engels aangeleverd met een mooie vertaling van Annelies van Uden Luteijn. Aan de letterenfaculteit in Boekarest werden de gedichten door Elena Ţăpean vertaald in het Roemeens. De verzameling gedichten ontstond i.s.m. Froukje Vos, die de foto’s maakte en daarmee veel inspiratie leverde. De gedichten werden uitgegeven in een drietalige bundel: ‘Het eiland, de nimfen’; ‘The island, the nymphs’, ‘Insula, nimfele’. De gedichten bezongen de nymfen uit de Griekse mythen. De bundel ‘Het eiland, de nimfen’ verscheen in 2016 bij de Bibliotheca Universalis.
Deze Roemeense bundel leidde in oktober 2018 tot een bezoek aan Boekarest. Hoogtepunt van het bezoek was een optreden voor Roemeense studenten die hadden gekozen voor het vak Nederlands of Duits. Mijn gedichten werden voorgelezen in het Roemeens, Engels en Nederlands. Blijkbaar sloot het onderwerp van de nymfen aan. Meerdere studenten wilden mijn bundel kopen. Dat was natuurlijk fantastisch, maar erg kapitaalkrachtig waren deze studenten niet. De verkoop werd een groot succes, waarbij alle bundeltjes onder de kostprijs werden verkocht.
Hieronder heb ik enkele gedichten opgenomen. ‘De Waternimf’ in het Engels. ‘De Bosnimf’ in het Nederlands. ‘Haar Naam is Circe’ in het Engels en het Roemeens.
The water nymph
The pond that calls me,
asks me to look
and see:
that she is truly
both water, and desire,
until she sinks back
and dissolves:
dipping shapes,
rippling water.
*
She mirrors doubt,
weighs
to the bottom,
swims out in circles
ahead of me,
suggests
descending into her,
entering her,
beckons to me
like a woman.
*
Glisteningly gentle the body,
that opens up
night and water,
wants to engulf
limbs, life,
timeless,
to become child in her pond,
to float in her lap,
the outset, a circle
on the surface
and silence.
*
With her eyes
she opens
what was ever sealed,
sets fountains
from their keepers free,
pours stars,
myriad stars
from an earthen vessel
and spreads
light and luster
into the water, night.
*
When she rises from the pond,
feet grope for ground,
firm footing,
when her body
leaves the water,
I remain
and remember.
De Bosnimf
Ergens, ver weg,
spuit jij je plooien glad
en verft je haren jong.
Maar op dit eiland
veegt een bosnimf druppels,
veegt met snelle handen
de sterren van haar huid
en wordt met oker,
goud en licht beschilderd
door het zacht penseel van de maan.
*
Behoedzaam stapt zij
over omgevallen bomen,
dwaalt tussen takken,
weet nog wat woorden,
zoekt tussen struiken en doorns
de zinnen die snakken naar lucht,
want ergens zijn beelden
die smeken te worden gevonden,
ergens zijn ogen
die zien: zij is huid.
*
Een enkel ogenblik
worden haar schouders en rug,
haar heupen, slanke benen
met blikken aangeraakt.
Haar wonderwereld bloost
en sensatie smeult
in haar lijf en leden.
Ze ruikt de geur, de opwinding,
voelt de schokjes in haar lijf,
dat ze misschien gezien wordt,
dat het knettert, flitst.
*
Haar angst ontvlamt,
een vuur dat niet kan spreken,
water dat vervliegt,
nevel die verwaait
en struiken die verward
uiteen gaan.
Haar ziel bidt
dat ‘t onweer, dat de wereld,
een sprookje zal blijken.
*
Ze rent
voorbij de lijsterbes
die vurig oplaait,
rood en geel;
rent voorbij het mos,
verliest haar bladeren
fris en groen,
verliest
door de bomen
het bos en de tijd
en zichzelf,
wijkt uit
vindt een wilg
en verdwijnt.
Wood nymph
Somewhere, far away
you smooth out your wrinkles
and dye your hair young.
But on this island
a dryad wipes drops,
wipes with quick hands
the stars from her skin
and is painted with ochre,
gold and light
by the soft brush of the moon.
*
Gingerly she steps
over fallen trees
wandering among branches,
remembers some words,
looks among shrubs and thorns
for sentences that gasp for air,
for somewhere there are metaphors
begging to be found,
somewhere there are eyes
that see: she is skin.
*
A single moment
her shoulders and back,
her hips, slender legs
are touched by looks.
Her wonderworld blushes
and sensation smolders
in her body and limbs.
She smells the scent, the excitement,
a quiver in her body,
that she might be seen,
that it might spark, flash.
*
Her fear ignites
a fire that cannot speak,
water that evaporates,
mist that drifts away
and bewildered shrubs
that part.
Her soul prays
that the storm, the world,
will turn out to be a fairytale.
*
She runs
past the rowan
that lights up fiery,
red and yellow;
runs past the moss,
loses her leaves
fresh and green,
loses
track of time,
of trees and woods
and herself,
sidesteps,
and disappears
into a hollow between roots.
Her name is Circe An oak is gnarly, old, and halted his life, with branches thoughtfully lifted. His rings recount stories and open up for a few rays of sun that death has no hold over. Inspiration alights on his trunk like the sighing of the wind, flying, evanescent like eternity. Her name is Circe, a nymph, the first, not last. The oak lets her vanish into the lines of his slow prayer.
Numele ei este Circe
Un ștejar este colțuros, bătrân,
și și-a oprit viața,
cu toate ramurile
ridicate.
Inelele sale renumără
poveștile și se deschide
pentru câteva raze de soare
moartea nu o poate atinge.
Inspirația se aprinde în trunchiul său
ca respirația vântului,
zbor, evanescent
precum eternitatea.
Numele ei este Circe, o nimfă,
prima, dar nu și ultima.
Ștejarul o lasă să dispară
între rândurile șoptitei sale rugăciuni.